W poprzednim odcinku padło zdanie zostawiające otwartą furtkę: linia N1c1-L550 nie jest podręcznikową egzotyką z odległego wschodu, tylko czymś, co pojawia się w bazach porównań DNA u realnych, żyjących ludzi z polskimi nazwiskami. Czas tę furtkę domknąć — choć nie tak, jak można było się spodziewać.
Jeden taki ślad znalazł się na liście dalekiego dopasowania, przypisany do mężczyzny noszącego dokładnie tę linię ojcowską. Pierwsze wrażenie było jednoznaczne: izolacja. Spośród wszystkich wspólnych kontaktów w bazie porównań ani jeden nie łączył się z wątkami śledzonymi od miesięcy. Jedna, samotna nić, prowadząca donikąd. A jednocześnie profil etniczny tego samego śladu wypadł jako jeden z najwyraźniej kaszubskich w całym zestawieniu — na samym szczycie listy dopasowań populacyjnych.
Sprzeczność tego kalibru trudno zostawić. Zamiast poprzestać na pojedynczym wyniku, sprawdzona została cała rodzina stojąca za nim — rodzeństwo, rodzice, dziadkowie, dalsi kuzyni, kilkanaście osób w sumie. Pytanie było proste: czy izolacja jest cechą całej linii, czy tylko jednego testu.
Odpowiedź okazała się jednoznaczna. Cała rodzina, wzięta razem, tworzy jedną z najgęściej powiązanych grup w całym dotychczasowym zestawieniu. Łączy się z wątkiem kaszubskim, z gałęzią bałkańską, z rodziną o korzeniach nadwołżańskich, z kilkoma innymi liniami śledzonymi od dawna. Jeden z jej członków dzieli bezpośredni ślad z osobą o najwyraźniejszym kaszubskim profilu ze wszystkich dotąd sprawdzonych. Ten sam człowiek, ta sama rodzina, zupełnie inny obraz — w zależności od tego, ile testów wzięto pod uwagę.
I tu warto się zatrzymać, bo najciekawsza jest właśnie ta różnica, nie sama gęstość powiązań. Pojedynczy test odosobniony na tle własnej rodziny najczęściej nie mówi nic o pochodzeniu — mówi o samym teście. Różne platformy odczytują różne fragmenty genomu, listy dopasowań bywają krótsze albo starsze, a im mniej wspólnego materiału do porównania, tym mniej połączeń widać, choć krewni siedzą dokładnie w tym samym miejscu drzewa. Wniosek wyciągnięty z jednego wyniku byłby po prostu błędny.
Trzeba przy tym zachować ostrożność również w drugą stronę. Powiązania między dalekimi krewnymi biegną przez wszystkich przodków naraz, nie przez samą linię ojcowską. To, że rodzina łączy się szeroko z wątkiem kaszubskim, nie dowodzi, że robi to akurat przez linię N — może to przechodzić przez zupełnie inne gałęzie drzewa. Pewność w tej sprawie dałoby dopiero prześledzenie samej linii męskiej, pokolenie po pokoleniu, w dokumentach. To zadanie na osobne miesiące.
Zostaje jednak coś, czego nie da się odsunąć. Linia N nie leży poza tym zbiorem rodzin. Leży w środku — u kogoś, kto jednocześnie ma najwyraźniejszy sygnał kaszubski z całej listy. A rozjazd haplogrup, o którym była mowa przy Rurykowiczach i Piastach, przestaje przy tym wyglądać jak osobliwość kronik i grobów sprzed tysiąca lat. Wygląda jak coś, co dzieje się w żywych rodzinach, w tej samej bazie porównań, w której leżą ślady własne.
Był jeszcze jeden trop, zupełnie nieoczekiwany. Jeden z bocznych śladów tej samej rodziny prowadzi do wątku, który wydawał się zamknięty w zupełnie innej części tego badania — dalekiego, bliskowschodniego korytarza. Dwie części tej samej mapy, rozwijane osobno przez miesiące, nagle się stykają. Ale to już materiał na osobną opowieść.
Czy ktoś z czytających miał podobnie — pojedynczy wynik wyglądający na odosobniony, który po sprawdzeniu szerszej rodziny okazał się czymś zupełnie innym?
CDN.
